Metallica > Nothing Else Matters
"Life is ours,we live it our way
Hayat bizim,onu bildiğimiz gibi yaşıyoruz"

Pentagram > Anatolia (Türkçe)
"Kalemi kır cezamı kes onurumu geri ver"

Şebnem Ferah > Sil Baştan
"Her ne çıkarsa yoluma,selam verip yürümek istiyorum ben"

Hayko Cepkin > Siren
"Kimin elindesin unutuldunmu sende sinsice
Çözüm sende canım zormu geldi bu sonsuz bilmece "

Evanescence > My Immortal
"But though you're still with me,I've been alone all along
Hala benimle olmana rağmen,baştan beri yalnızım"

Nirvana > Where Did You Sleep Last Night
"I`m going where the cold wind blows
Soğuk rüzgarların estiği yerlere gidiyorum"

Limp Bizkit > Behind Blue Eyes
"My love is vengeance,That's never free
Aşkım intikamdır,asla özgür değil"

Yaşar Kurt > Hırsızlar
"Hırsızlar dolaşıyor hırsızlar,Para koyarlar cebine,Ruhunu çalarlar,Oğlum..

Pekiii,sizlerin ki ?


Hayko Cepkin Yaşar Kurt Şebnem Ferah
Evanescence Nirvana Limp Bizkit

Ето я и класацията ми за най-добри албуми на изминалата 2007.


Артист - Албум - Оценка:
1. Hayko Cepkin - Tanışma Bitti - 5/5
2. Serj Tankian - Elect The Dead - 4.5/5
3. Porcupine Tree - Fear of a Blank Planet - 4.5/5
4. Arch Enemy - Rise Of The Tyrant - 4.5/5
5. Therion - Gothic Kabbalah - 4.5/5
6. Demir Demirkan - Ateş Yağmurunda Çırılçıplak - 4/5
7. Foo Fighters - Echoes, Silence, Patience & Grace - 3.5/5
8. Otep - Ascension - 4/5
9. Jean-Michel Jarre - Téo & Téa - 4/5
10. Necro - Death Rap - 4.5/5
11. David Guetta - Pop Life - 4/5
12. Hellyeah - HELLYEAH - 4/5
13. Christian Scott - Anthem - 4/5
14. Manu Chao - La Radiolina - 4/5
15. Velvet Revolver - Libertad - 4/5
16. Against Me! - New Wave - 4/5
17. The Nightwatchman - One Man Revolution - 4/5
18. Nemesea - In Control - 4/5
19. Deadlock - Wolves - 4/5
20. Scorpions - Humanity - Hour I - 4/5
21. Beastie Boys - The Mix-Up - 3.5/5
22. Nevada Tan - Niemand hört dich - 3.5/5
23. Garden of Delight - Darkest Hour - 4/5
24. Emigrate - Emigrate - 3.5/5
25. Cadaveria - In Your Blood - 4/5

Hayko Cepkin - Tanışma Bitti

2007 means lots of musical discoveries for me. post-rock, some etnic music bands, folk and atmospheric trends..

I realised Ulver.

Disappointing news Arcturus disbanded..

I realised Hayko Cepkin, I do not care what people think about him. Awesome shows, awesome music.

I discovered Ixion, and their atmospheric black metal demo Through The Space We Die. A little

I know my musical taste a little bit confusing :)

Top Albums of 2007
1. Ulver - Shadows of the Sun

2. Novembre - The Blue

3. Moonsorrow - V - Havitetty with two long and awesome tracks.

4. Opeth - The Roundhouse Tapes

5. Alcest - Souvenirs d'un autre Monde

6. Battlelore - Evernight

7. Primordial - To The Nameless Dead

8. Antimatter - Leaving Eden

Yaşayan her şeyin içinde kendince pek çok saçmalık var. Öncelikle bildiğimizi sandığımız ancak, hala muallaklığını koruyan biçimlerden oluşuyoruz. Daha sonra ailelerimiz tarafından önce sınırsız şımartılma dönemini aşıp, büyüme ve disipline edilme dönemimiz başlıyor. Bu disiplin kısmı evladın mevcut hormonlarının artması ve her konuya salça olma arzusu sebebiyle yerimi ailelerin baskı kurma moduna geçmelerini, yani bildiğimiz çatışma döneminin başlamasını beraberinde getiriyor.
Genç kişi lise hayatını atlattıktan sonra artık mesleki bir yön bulmak durumundadır.Her ailenin fiks ruh hali, evladın göğüs kabartacak cinsten bir mesleğe sahip olmasıdır. Ama oldu ki, evlat üniversiteyi kazanmış olsa bile, içinde uyanmaya başlayan müzik sevgisini bastıramıyor ve minik minik hobi tadında kendi çapında bir arkadaş grubuyla stüdyo ortamlarında tıngırdatmaya başlıyor.

Bu tarz bir giriş yapmayı arzuladım. Birazdan bu konuları - Hadi canım buradan da, buraya mı bağlanır? - şeklinde bir yerlere getireceğim. İstedim ki, mercekleri biraz dışarıya taşırayım. Bugün görmekte olduğumuz ve bilmekte olduğumuz her şeyin altyapısında kendince mükemmel zorlukların bulunduğunu hatırlayalım, üstü kapalı bir şekilde olsa da.
Devam ediyoruz ...

Bu genç arkadaşımız hobi olarak başladığı hadiseyi, zamanla önemli bir yere koymaya başlasın. Derslerini aksatsın ya da aksatmasın ama estrümanına ya da grup arkadaşlarına daha bir gönülden vakit ayırdığını fark etsin. Bu vakit ayrımları zamanla tıngırtıdan uzaklaşıp, gerçek manada bir bütünlüğe doğru yol alsın. Mini mini bar ortamlarında (ki, bu benim deyimimle sömürüldüğünü en iyi fark edebildiğin en iyi vitrin olarak da, kendini gösterebileceğin ilk başlangıç noktası) hafta içlerinden başlayarak, hafta sonlarına doğru terfiler cereyan etsin. Derken üretmeye başlasın. Besteler irili ufaklı, önce en rezil şekillerde daha sonra da zaman aşımıyla olgun şekillere bürünsün.
Bu dönemlerin hiçbiri yukarıdaki paragraf darlığı kadar kısa sürmemekte tabiî ki.
Kısa olarak nitelendireceğimiz bir hayatın uzunca bir bölümünün göz açıp kapayıncaya kadarki harcanışı diyebiliriz. Öyle ki, 3 lü rakamlarda uyanıyorsunuz.
Devam ediyoruz ...
Zaman artık bandrol alma, yaptıklarını sunma, paylaşma zamanı. Firmaların yolları taştan, birçok patron da çıkartabilir sizi baştan. Oturuldu, konuşuldu, tartışıldı. Fikirler uydu, uymadı. Yaptıklarınıza karışıldı, karışılmadı vesaireler, vesaireler atlatıldı ve sonuç? Artık tanınmaya, bilinmeye başlıyorsunuz ve insanların karşısındasınız. Yıllardır verdiğiniz emeklerden sonra aslında her şey, tekrarlanarak, yeniden başlıyor. Sadece yola bir bandrol farkıyla çıkmış oluyorsunuz. Yine aynı süreç. Bilinirlik sağlayana kadar aynı bar ortamlarındasınız, aynı sömürüye karşı ayakta kalmak için savaşıyorsunuz. Hele ki, müziğiniz popüler bazlı değilse (ki, benim baştan beri hayal ederek ilerlediğim konunun özü bu) zorluklar boynunuzun borcu oluyor.
Neden böyle bir yazı yazdığıma gelecek olursak. Birincisi, bu bahsetmiş olduğum sürecin hepsini yaşadım. İkincisi, bu piyasada albüm çıkartmış tüm arkadaşlarımızda yaşadı. Şu an albüm çıkartma arefesinde olanlar da yaşıyorlar ve yaşayacaklar da. En son bulunduğumuz Zeytinli Rock Festivali nde bizden bir gün evvel cereyan eden olayları düşünerek yazdım bunları. Her kim olursa olsun, konunun içeriğimde detayları gizli olsa da, sahnedeyken seyircinin bu tarz tepkilerine maruz kalmamalıdır. Maalesef pek çok festivalde, organizasyonda, pek çok yerli grup, bu tarz seviyesizleşen hareketlere maruz kalmaktadır. Adı üstündedir, bu bir festivaldir ve eğlence, dinlence tabanlıdır. Alan büyük ise, seçenekler çoğuldur. Arzu etmeyeni, arzu etmediği yerde kimse tutmamaktadır. En çok şaşırdığım konulardan biride, - Festival, yerli gruplar gittikten sonra daha bir güzelleşti - diyen yabancılaşmış dalkavuklardır. Bana göre ise buraya gelen pek çok yabancı grubu havada üç kere tokatlayacak yerli gruplarımız vardır. Eskiden bu kadar organizasyon yapılmadığı için, cilalanmış yabancı grupları öksürseler ağzımız açık ederdik televizyondan. Şimdi ise öz hallerini görebilme şansına sahibiz ve tartabiliyoruz. Bazıları gerçekten fos çıkıyor. Örnek vermem gerekirse, bana göre gerçekten Deftones (ki, taparım) kötü bir performans sergiledi ve bence şu an dağılmış olsalar bile Climb onlardan 5 kat fazla saygıyı hak ediyordu. Bizce kıymet verenler hızlı bir şekilde artmaktadır ama aralarda kımıl zararlısı gibi takılan ve halen mantaliteleri - Yerli malı yurdun malı, her mal burun kıvırmalı - şeklinde olanlar, günü geldiğinde umarım elitist uykularından uyanacaklardır.
Görüşeceğiz ...Hayko CepkinSakin Olmam Lazım

Malt'ı kesin dinleyin...

Hayko Cepkin'in Tanışma Bitti albümünde gerçek hayko ile yüzyüze gelin...

son olarak da; Zakkum'dan Hipokondriyak'ı şarkı listelerinin değişmez bir köşesine koyun...

üçnoktabir'i sadece barda filmi ile değil, albümü ile tanıyın...

Youtube da mutlaka Rock´nCoke 2007 festivalini izleyin!!!!!

Muhtesem bir Sahne Performansi...
Sözüm sadece sevenlerine....

Sat 1 Sep – Rock'n Coke 2007
Sat 1 Sep – Rock'n Coke 2007

İnsan iki günlük bir festivali neresinden anlatmaya başlayabilir ki? Şimdi eksiklerden gediklerden dem vurabilirdim ama Rock’n Coke organizatörleri 5nci senelerinde yeteri kadar tecrübe kazandıklarını gösterdiler, şikayet edilebilecek, eksiklik olarak yorumlanacak bir şey dikkatimi çekmedi açıkçası.

İlk günün açılışını yapan Aslı’nın son iki parçasına ancak yetişebildim. Sahnede fantezi iç çamaşırından bozma, gelinlik benzeri kırmızı kıyafetiyle şirin ile komik olmak arasındaki sınırları zorluyordu bana kalırsa, neyse ki bu konuda fazla kafa yormama gerek kalmadan bitti, yoksa sahneye bakmadan dinlemek zorunda kalacaktım, severim çünkü kendisini, bence Aslı Türkçe pop rock’ın başarılı bir temsilcisi. Ve arkasından, bu seneki Türk grupları arasında en çok izlemek istediğim Gripin sahneye çıktı. İlk albümlerinin akustik yorumlarla desteklenmiş çift cd’lik ikinci baskısı çıktıktan sonra önemli bir yükseliş yakalayan Gripin’i daha önce sadece bir kere, tek bir parçalarıyla, başkasının sahnesine konuk olarak çıktıklarında izleyebilmiştim. Tarzları, soundları, şarkı sözleri ile fazlasıyla beğendiğim Gripin’le ilgili büyük beklentilerim vardı ve beklentilerim boş çıkmadığı için de çok memnun oldum. Sahneye Ferman Akgül’ü davet etmeleri ve albümde de beraber seslendirdikleri Baba Mesleği’ni beraber söylemeleri güzel bir sürpriz oldu. Acaba Pamela ve Emre Aydın da gelir mi diye meraklandıysak da o kadar ileri gitmediler. Seyircinin büyük bir kısmının Gripin şarkılarına hep bir ağızdan eşlik etmesi de ayrı bir güzeldi. Badly Drawn Boy’da ise insanların daha az ilgili olması benim çok işime geldi çünkü bu sayede en öne kadar ilerleyip bu şahane adamı ve ekibini çok yakından izleme şansım oldu. All Possibilities çalmaya başladığında ise keyfime diyecek yoktu. Umarım tekrar gelir ve bu sefer daha küçük bir mekanda, özellikle kendisini dinlemek için gelen seyirciler için bir konser daha verir. Akşamın ağır toplarına enerji saklamak için Within Temptation’ı biraz uzaktan ve oturarak izledim. Pek benim haşır neşir olduğum, dinlediğim bir tarz olmadığı için çok fazla ilgimi çekmediyseler de performanslarına söyleyecek hiçbir şeyim yok. Gayet eğlenceli görünüyorlardı, eminim sevenleri için tatmin edici olmuştur. Rashit vs. Teoman olayına ise söyleyecek laf bulamıyorum. Bu karşılaşma/buluşmanın gerçekleşeceği açıklandığından beri çeşitli yerlerde bir sürü yorum yapıldı, yılın olayı gibi yansıtıldı, hatta bu çalışmanın ürünlerinin bir ep olarak yayınlanacağı yazıldı. Eminim benden farklı düşünenler çıkacaktır ama bana göre sahnede 50 dakikalık bir rezalet izledik, başka hiçbir şey değil. Uyumsuzlardı. Keyifsizlerdi. Başka da söyleyecek bir şey düşünemiyorum. Birazdan sahneye Chris Cornell’in çıkacağını kendime hatırlatıp bu hayal kırıklığının etkisini üstümden attıktan sonra sahneye mümkün olduğunca yaklaştım ve (benim için) günün adamını beklemeye başladım.

Chris Cornell tahmin ettiğim gibi ikinci solo albümündeki parçalara ağırlık vermişti, ilk albümden de Euphoria Morning ve Can’t Change Me çalmasını umuyordum ama çalmadı ne yazık ki. Ancak onun yerine Soundgarden ve Audioslave dönemlerinden repertuarına eklediği Black Hole Sun, Spoonman, Be Yourself, Cochise, Doesn’t Remind ve Original Fire beni de seyirciyi de kendinden geçirmeye yetti. Akustik olarak yaptığı Michael Jackson’ın Billy Jean coverı ise ayrı güzeldi. Tamam artık, bundan daha fazlası olamaz zaten derken. Bir zamanlar bir arkadaşımla beraber söylediğim bir şarkı vardı diye söze girdi ve hiç beklemediğim, ihtimal dahi vermediğim, Temple of the Dog projesinde Eddie Vedder ile beraber söylediği Hungerstrike’ı çalmaya başladı. Tamam dedim kendi kendime, artık mutlu bir insan olarak ölebilirsin. Aslında şimdi düşünüyorum da, solo çalışmalarına o kadar da ağırlık vermemiş, dengeli bir karışım yapmış. Hazır bu kadar önlere kadar gelmişken yerimi kaybetmeyeyim ve The Smashing Pumpkins’i de buradan izleyeyim dedim. Dedim demesine de, Chris Cornell’den sonra o kadar etkisiz, o kadar sönük geldiler ki anlatamam. James Iha ve D’arcy’nin yokluğu kesinlikle hissediliyordu. Billy Corgan grubunu ve şarkılarını kurtarmak için çok uzun süre mücadele etti, biliyorum, ama belki de öyle bırakmalıydı. Ne bileyim, Zwan ya da solo olarak kariyerine devam edebilirdi, The Smashing Pumpkins de daha güzel anılarla aklımızda kalırdı. Çok hızlı çalınmış, neredeyse geçiştirilmiş bir Zero hatırlıyorum bu performanstan, o kadar. Benim hatırladığım ve sevdiğim The Smashing Pumpkins değildi sahnedeki. Ama her şeye rağmen Billy Corgan ve Pumkins’in geri kalanına buradan teşekkürlerimi gönderiyorum. Her ne kadar beklediğim/umduğum gibi olmadıysa da uzun zamandan beri kurulan bir rüyayı gerçekleştirdiler benim için. Corgan’ın Kapalı Çarşı’dan 100 ytl’ye aldığını söylediği Türkiye t-shirt’ünü sahnede giymesi de ayrı bir şirinlik örneği olarak hafızalarımızda yer etti.

İkinci günün ilk grubu 110’un da son 4-5 parçasına yetiştim. Türkçe Alternatif Rock’ın önemli işler yapan bir temsilcisi bence 110. İzlediğim kadarıyla canlı performanslarını da beğendim. Açılış grubu olarak yerinde bir seçim olmuş. İkinci grup için aynı şeyi söyleyemeyeceğim ama. Avid denilen bu lise öğrencilerinin ismini festival programı açıklanana kadar ne duydum ne gördüm. Albümlerini de hiçbir yerde bulamadım, yani bu çocuklar ya albüm yapmamış ya da yapmışlar ama hiç kimsenin ilgisini çekmemiş. Tarz olarak da nereye oturtacağımı bilemedim. Fall Out Boy ve Maroon 5’in bir karışımı gibiydi, ama kötü bir karışımı gibi. Avid yerine yine başka bir Türk grubuna yer verilseydi daha iyi olabilirdi, veya en azından bildiğimiz birileri olsaymış.

Hayko Cepkin’in performansı için aslında özel bir sayfa ayırmak gerekir ama o kadar ayrıntıya girmeyeceğim, zaten fazlaıyla uzun bir yazı oluyor. Sahne şovu konusunda biraz istek ve çalışma ile neler yapılabileceğini çok güzel gösterdi herkese. Sahneye sürüklenerek çıkartılan kozayı parçalayıp içinden çıkması, bunu takip eden 50 dakikalık şov için muhteşem bir açılış hareketiydi bence. Beni rahatsız eden tek şey grup elemanlarının Çin lokantası garsonlarını hatırlatan tek tip kıyafetleri oldu. O da rahatsız etmekten çok güldürdü aslında. Hayko Cepkin’den sonra sahneye çıkacak olan Özlem Tekin’den önce biraz dinlenmek için otoparka gittiğimiz ve dinlenme kısmını fazla uzattığımız için bu gösterinin büyük bir kısmını kaçırdım. Konser alanına geri dönüp Özlem Tekin’i sahnede 8 parçalık bir yaylı grubu ile gördüğümde ise kahroldum. Öğrendiğime göre büyük bir kısmında ses konusunda teknik sorunlar yaşanmış ve pek keyifli olmamış ama yine de Özlem Tekin’i bu şekilde daha fazla görmek isterdim. Türk heavy metal’inin ağır ağabeyleri Pentagram sahneye çıktığında ise 20 yıllık tecrübelerini seyircinin üstüne boca ettiler resmen. Ben heavy metal dinleyicisi değilim ama Pentagram karşısında saygı ile eğiliyorum. Hem yaptıkları müzikten hiçbir zaman ödün vermediler hem de bu tavırları ile bugün sırayla albüm çıkartabilen birçok genç rock müzisyeni için de birçok kapıyı araladılar. Tarkan Gözübüyük’ün de beğenerek dinlediğimiz birçok albümün prodüktörlüğünü yaptığın hatırlatmaya gerek bile yok.

Manic Street Preachers. “Nasıl olur da alt grup olur, esas bu adamların headliner olması gerekirdi.” Bu sözleri birçok defa duydum. Ancak ben hayıflanmak, Manic ve Franz Ferdinand’ı karşılaştırmak yerine konserde iki headliner vardı şeklinde düşünmeyi tercih ediyorum. Gerçekten de Manic Street Preachers sahneden indiğinde “tamam arkadaşlar, festival bu kadar, gidebilirsiniz” şeklinde bir anons yapılsaydı birçok kişi itiraz bile etmezdi. Hem yeni albümden Your Love Alone ve Autmn Song gibi parçaları hem de artık klasikler arasına giren If You Tolerate This ile 40 gün 40 gecelik düğün tadında bir müzik ziyafeti yaşattılar bize ve yakında tekrar gelme sözleri vererek sahneyi Franz Ferdinand için boşalttılar. Kontrolsüz bir şekilde hoplayıp zıplamayı ve insanlara çarpmayı dans etmek zanneden gençlerin arasından sıyrılarak sahneye biraz daha yaklaştım ve ilk albümleriyle efsane mertebesine ulaşan bu adamları pür dikkat izlemeye başladım. İlk parçada Alex Kapronas’ın sesi biraz çatlar gibi olduğunda “eyvah” dedim, “yoksa Franz Ferdinand yalan mı olacak?” Olmadı tabi. Fırtına gibi estiler geçtiler festival alanının üstünden. Goodbye Girl, Auf Achse, 40 ft, Darts Of Pleasure, Dark Of The Matinee, Take Me Out, hangi birini yazayım, muhteşemdiler. Hele bis’de Jacqueline çaldıklarında aklıma Michael Winterbottom’ın 9 Songs filmi ve oradaki performansları geldi ki bu da benim için ekstrası oldu. Gerçekten de kontrolden çıkmış bir yangın gibiydiler, şehri olmasa da Rock’n Coke’u yakıp geçtiler.

110AslıAvidBadly Drawn BoyChris CornellFranz FerdinandGripinHayko CepkinManic Street PreachersÖzlem TekinPentagramRashitThe Smashing PumpkinsTeomanWithin Temptation