lady_kropka

Uważam, że każdy facet w wyglancowanych butach to dupek, który powinien trafić do piekła. Dlatego czyszczę im te buty, żeby na pewno tam trafili. - pułkownik Dan, "Forrest Gump"


Zdarzyło mi się niegdyś ujrzeć w lesie rano
Dwie drogi,
Pojechałem tą mniej uczęszczaną.
Reszta wzięła się z tego, że to ją wybrałem.
Robert Frost


Naiwnie sądzili, że gdy do piwiarni przyniosą ze sobą tomik poezji i położą go demonstracyjnie obok kufla, to upiją się bardziej dostojnie. (...) Wydawało im się, że gdy nauczą się na pamięć kilku cytatów z książek filozofów lub gdy po pijanemu będą recytować ciągle te same wiersze, to świat powinien wpaść w zachwyt nad ich intelektualną awangardową wrażliwością. Ponieważ świat ani myślał o wyrażeniu zachwytu, chętnie czuli się niezrozumiani i niedopasowani do tych "proli", co to "przeżuwają mdłą papkę komercji podrzucaną im przez skorumpowane media". Każdy koncert, którego oni wysłuchali, był albo "psychodeliczny" albo "psychodelicznie odjechany", każda książka, którą przeczytali- tak twierdzili, ale najczęściej czytali tylko kilka wybranych stron oraz uczyli się na pamięć recenzji z elitarnych niskonakładowych czasopism literackich- była "perełką z najwyższej półki, do której nie dosięga pospólstwo", każdy spektakl teatralny, który obejrzeli, "zawierał ponadczasowe metafizyczne przesłanie". Koniecznie chcieli uchodzić za erudytów i intelektualistów, chociaż bardzo często przypominali introligatorów oprawiających książki, których nigdy nie przeczytali. Opowiadali przy tym wierutne bzdury. Każdy mówi czasem głupstwa, ale oni swoje wypowiadali uroczyście. Patetycznym, teatralnie modulowanym głosem, zawsze wyczekawszy na sekundę ciszy pomiędzy kolejnymi łykami piwa.
"Los powtórzony", J.L. Wiśniewski


- Czy opuścił Cię kiedyś ktoś, kogo kochałaś?- Owszem. Zawsze ktoś kogoś opuszcza. Czasem ten drugi cię ubiegnie. - I co wtedy zrobiłaś? - Wszystko. Wszystko, ale to nic nie pomogło. Byłam strasznie nieszczęśliwa. - Długo? - Tydzień. - To niedługo. - Cała wieczność, jeśli się jest naprawdę nieszczęśliwym. Każda cząstka mojej istoty tak była nieszczęśliwa, że kiedy tydzień minął, wszystko się wyczerpało. Moje włosy były nieszczęśliwe, skóra, łóżko, nawet suknie. Nieszczęście wypełniło mnie tak całkowicie, że nic poza nim nie istniało. A kiedy nic już nie istnieje, nieszczęście przestaje być nieszczęściem, bo nie ma go z czym porównać. I wtedy następuje kompletne wyczerpanie. I wtedy to mija. Powoli zaczyna się żyć na nowo.
"Łuk triumfalny", E.M. Remarque


Pamiętam o wczoraj.