Bir bok böceğini, kelebeği, kuşları, bir ağacın yapraklarını, çiçeklerini, uçan karıncaları, örümcekleri, sivrisinekleri, kedileri, köpekleri, kurbağaları ya da ne bileyim bir koltuğu, bir enstrumanı, ya da diş fırçasını, bir su bardağını, duvarları, taşları daha bir sevmeye başladım bugünlerde. anladımki insanlara olan sevgim azaldıkça hatta yok oldukça diğer tüm varlıklara daha bir bağlanıyorum.

Hiç farkettiniz mi bilmem ama bir karıncanın yuvasına yiyecek götürme yolculuğunu izlemek nasıl bir huzur verir insana... sonra b ir kurbağanın çaresizliği, kaçış heyecanı tuhaf bir acıma duygusu uyandırır içinizde ve kurtulmuş olmasına çocukça sevinirsiniz. sonra duvarlar bazen kkendinizi bulmanızı sağlar, sizi anlar, samimidir. ya da ne bileyim bir köpeğin bakışlarındaki masumiyet hiçbir insanın gözlerinde yoktur mesela. yoktur mesela!!! yoktur mesela!!! yoktur mesela!!!

İnsanlar işte, birbirlerinin etlerini kemiren doymaz yamyamlar! kendi ruhlarını bile s.kmek isteyen cinsi sapıklar! arlanmaz, uslanmaz, tanrı'nın utançları insanlar!

Bıkmadan usanmadan becerin birbirinizi! becermedik yer bırakmayın o zavallı bedenlerinizde ve delik deşik edin kendinizi, dünyanın sonu insanlar! yok olasıca insanlar!
yoruldum insanlıktan..